FILHARMONIA GORZOWSKA OD KULIS PO RAZ TRZECI

W dniu 12 maja 2025 r. III grupa 14 osób, członków i sympatyków Oddziału PTTK „Stilon”, odwiedziła Filharmonię Gorzowską. Po filharmonii oprowadziła nas, podobnie jak dwie poprzednie grupy, pani Renata Ochwat. Powitała nas w foyer, w którym znajduje się m.in. kawiarnia. Zaczęliśmy zwiedzanie od najważniejszego pomieszczenia, sali koncertowej. Tam opowiedziała o twórcach filharmonii, najważniejszych pomieszczeniach i licznych ciekawostkach i tajemniczych zdarzeniach. Przypomniała projektanta filharmonii Daniela Frąca. Projekt budowy Filharmonii Gorzowskiej został nagrodzony w kategorii kultura „Lubuski Eurolider 2009 r.” W sali koncertowej  szczególnie zwróciła naszą uwagę na akustykę sali. To jedna z najlepszych pod względem akustyki sal tego typu w Polsce. Przeszliśmy obok „inspicjentornii”, czyli miejscu dowodzenia artystami i widownią. Grupa III miała również okazję zobaczyć miejsce sterowania parametrami powietrza podawanymi do wszystkich pomieszczeń filharmonii. Zobaczyliśmy jedną z czterech sal prób dla symfoników i salę kameralną gdzie odbywają się koncerty w mniejszym formacie.  Długim korytarzem przeszliśmy do pomieszczeń zaplecza dla artystów gdzie jest kompleks garderób oraz pokoje hotelowe. W dalszej części korytarza znajdują się biura administracyjne filharmonii. Grupa III wjechała windą na najwyższy poziom foyer, skąd rozciąga się widok na zabudowania podziemnego parkingu oraz na odległe Zawarcie. Filharmonia Gorzowska była tworzona od zera. Koncert inauguracyjny odbył się 18 maja 2011 r.  Orkiestra zagrała IX Symfonię d-moll op.125 Ludwiga van Beethovena. Już w tę niedzielę minie 14 rocznica działalności filharmonii. Pani Renata Ochwat podziękowała uczestnikom za zainteresowanie filharmonią i powiedziała, że ma nadzieję widywać wszystkich na koncertach. Ryszard Bronisz na jej ręce podarował Filharmonii Gorzowskiej wachlarz przygotowany na koncert inauguracyjny. Opowiedział nam ciekawą historię zaprojektowania wachlarza. Pomysł wykonania wachlarzy narodził się podczas jego pobytu w Teatrze Wielkim w Warszawie i oglądania wystawy olbrzymiej liczby wachlarzy z różnych epok. Potem było poszukiwanie wykonawcy. Wykonano 600 wachlarzy, które wręczono każdej kobiecie uczestniczącej w koncercie. Na wachlarzu umieszczono datę koncertu inauguracyjnego i logo sponsora GRH. Mamy nadzieję, że będą mogli oglądać go słuchacze przybywający na koncerty.

Maria Karbowska, która z ramienia Zarządu Oddziału była organizatorem wydarzenia podziękowała Renacie Ochwat za wyczerpujące informacje i stworzenie przyjaznej atmosfery podczas zwiedzania Filharmonii Gorzowskiej.

Tekst – Maria Karbowska
Zdjęcia –  Jacek Buczyński, Maria Karbowska, Leszek Sielewicz,

___________________________________________________________________________________________________________

CERKIEW NARODZENIA NAJŚWIĘTSZEJ MARYI PANNY
W GORZOWIE WLKP.

 7 maja 2025 r. grupa 31 członków i sympatyków Oddziału PTTK „Stilon” odwiedziła gorzowską cerkiew p.w. Narodzenia Najświętszej Maryi Panny. W progach cerkwi grupę powitał proboszcz parafii ksiądz Tomasz Mędrycki. Opowiedział historię pierwszej cerkwi, która mieściła się w zaadoptowanym budynku przy ulicy Warszawskiej oraz obecnej przy ulicy Kostrzyńskiej. Cerkiew wybudowano w latach 1989 -1995 z inicjatywy około 40 rodzin przesiedlonych z Sądecczyzny w okolice Gorzowa. Świątynię wyświęcono 21 września 1995 r. Cerkiew zbudowana jest na planie krzyża greckiego o długości, szerokości i wysokości 25 m. Posiada pięć kopuł symbolizujących Jezusa Chrystusa i czterech apostołów. Składa się z trzech części: przedsionka, nawy i sanktuarium, czyli przestrzeni ołtarzowej oddzielonej od części nawowej ikonostasem (ścianą z ikonami). Pośrodku sanktuarium, gdzie mogą przebywać jedynie duchowni, znajduje się ołtarz. Ołtarz skierowany jest na wschód na pamiątkę miejsca narodzin Jezusa Chrystusa. Do części ołtarzowej mogą wchodzić tylko mężczyźni. W części środkowej nawy jest stolik z umieszczoną na nim ikoną. Rodzaj ikony zmienia się w zależności od obchodzonych świąt. Teraz jest ikona Chrystusa Zmartwychwstałego z racji obchodzonej niedawno Wielkanocy. To, co nas zachwyciło najbardziej, to ikonostas wykonany przez Policealne Studium Ikonograficzne w Bielsku Podlaskim. Ikony umieszczone są w kilku rzędach. W dolnym rzędzie po prawej stronie jest ikona przedstawiająca scenę narodzenia Przenajświętszej Maryi Panny, pod wezwaniem której jest cerkiew. Zwieńczeniem ikonostasu jest ikona w formie krzyża franciszkańskiego. Jest to kopia średniowiecznej ikony z XII w. pochodzącej z kościoła św. Damiana w Asyżu. Pod nią modlił się św. Franciszek, stąd nazwa krzyża. Oryginał ikony znajduje się w kościele św. Klary w Asyżu we Włoszech. Podobna kopia jest w bocznej kaplicy kościoła św. św. Stanisława i Antoniego (Biały Kościół) w Gorzowie. Na zewnętrznych ścianach cerkwi umieszczone są tablice poświęcone pamięci budowniczych cerkwi i fundatorów dwóch dzwonów. Ksiądz Tomasz Mędrycki odpowiadał na liczne pytania oraz zaprosił nas do Domu Parafialnego na herbatę, kawę i ciastka. Zapraszał do odwiedzania cerkwi i na koncerty, które się tam odbywają, w tym koncerty chóru cerkiewnego. W imieniu grupy podziękowanie księdzu złożyła Maria Karbowska i wręczyła w prezencie książkę „Gorzowskie murale”. Wizyta w cerkwi była dla grupy niezwykłym przeżyciem i nowym doświadczeniem.

Z ramienia Zarządu Oddziału PTTK „Stilon” organizatorką odwiedzenia cerkwi była Maria Karbowska.

Tekst – Maria Karbowska
Zdjęcia – Aleksander Grabowski

___________________________________________________________________________________________________________

XLI Rajd z cyklu ,,Góry i Parki Narodowe” Góry Harzu
3-6.07.2025 r.

Przez 3 dni zwiedziliśmy wiele ciekawych miejsc i urokliwych miejscowości w górach Harzu.

Wyjechaliśmy z Gorzowa wczesnym rankiem z przewodnikiem ze Szczecina Michałem Rembasem.

W południe dojechaliśmy do skrzyżowania dróg wodnych rzeki Łaby i przerzucony kanał wodny do żeglugi zbudowany w 2003 roku. Budowa trwała blisko sześć lat i pochłonęła pół miliarda euro. Jej efektem stał się największy w Europie akwedukt będący dwupoziomowym skrzyżowaniem dwóch cieków wodnych blisko kilometrowej długości (918 metrów).Konstrukcja powstała przy użyciu 68 tysięcy metrów sześciennych betonu, do którego zbrojenia zastosowano 24 tysiące ton stali. Już same dane liczbowe mogą przyprawić o zawrót głowy. Jednak dopiero kiedy na dwóch poziomach „wodnej autostrady” mijają się słusznych rozmiarów jednostki pływające, widz dostrzega potęgę myśli inżynierskiej stojącej za całą realizacją.

Wracamy do autokaru i jedziemy do Kyffhäuserdenkmal, by w Górach Turyńskich obejrzeć pomnik  Barbarossahöhle wzniesiony w 1896 roku, 57-metrowa wieża z cesarską koroną, 9,70-metrowy posąg Wilhelma I i wyrzeźbiony w kamieniu posąg cesarza Barbarossy. Cały zespół zabytków o wysokości 81 m jest jednym z najwyższych pomników w Niemczech. Znajdują się tu również pozostałości Zamku Cesarskiego Kyffhäuser z XI wieku i najgłębsza studnia zamkowa na świecie, która ma 176 m głębokości.

W towarzystwie Barbarossy członkowie Zarządu wręczyli nowym członkom legitymacje Oddziału PTTK Borysowi Diyaroglu-Czubieniak, Małgorzacie Czubieniak-Flader i Mirosławowi Czubieniak, a Prezes wręczył zaległy dyplom i nagrodę fotograficzną za „zdjęcie miesiąca” dla Ani Butrym. Jedziemy do naszego hotelu Landhotel w miejscowości Fiedrichsbrunn - zakwaterowanie, obiadokolacja i zasłużony odpoczynek.

Następnego dnia zwiedziliśmy miejscowości Ouedlinburg i Wernigerode. Większość historycznego centrum Quedlinburga tworzy 1327 domów z muru pruskiego. Miasto powstało około 920 roku. W mieście jest 9 kościołów i zamek. Jedziemy do Wernigerode. Warty zobaczenia zamek, klimatyczne domy z muru pruskiego, park miniatur i Ratusz.

Z dworca kolejowego wyruszamy pociągiem na Brocken. Podróż z przesiadką trwa 2 godziny. W trakcie jazdy podziwiamy panoramy Gór Harzu. Wiele obszarów leśnych jest zniszczonych przez kornika lub spalonych, ale widać, że obszary te same pomału się odradzają. Docieramy na szczyt Brockenu- jest to najwyższa góra w górach Harzu 1141 m. Po 1,5 godzinnym indywidualnym zwiedzaniu wracamy piechotą 8 km drogą Goethego. Do hotelu wracamy po godzinie 19 głodni i zmęczeni.

Po śniadaniu jedziemy dalej w góry. Wyruszamy na 500 m trasę na punkt widokowy skąd z wysokości 400 m widać przełom rzeczny rzeki Bodetal zwany „Grand Canyonu Harzu”.

Następnie udaliśmy się na stację kolejki gondolowej i po przejechaniu 700 m jesteśmy na punkcie widokowym Hexentanzplatz, na którym według legend odbywały się słynne sabaty czarownic. Dzisiaj jest to miejsce na spacery z licznymi restauracjami i wieloma atrakcjami turystycznymi.

Wracamy kolejką i jedziemy do Goslaru, tu czeka nas niespodzianka - po mieście oprowadziła nas tam mieszkająca przewodniczka Polka p. Krystyna. Miasto ma 1000 letnią historię związaną z licznymi kopalniami, które tu istniały. Zobaczyliśmy Palatium Cesarskie, pierwszy szpital miejski, stare miasto. Niepowtarzalną panoramę miasta tworzą wieże 47 kościołów. Miasto zwane jest miastem Cesarskim, a także „Rzymem Północy”. Podziękowaliśmy P. Krystynie za dwugodzinne oprowadzanie. Wracamy do hotelu i po obiadokolacji spotkanie Integracyjne.

Rano po śniadaniu pakowanie i wracamy do Gorzowa. Po drodze zatrzymujemy się przy moście wiszącym Titan RT. Titan RT, to bez wątpienia jedna z największych atrakcji okolicy. Wiszący most o długości 458,5 m w górach Harz jest najdłuższym wiszącym mostem linowym na świecie. Ten ważący 120 ton kolos znajduje się tuż obok wodnej zapory Bodetalsperre na wysokości ok. 100 metrów. Całkowita długość konstrukcji wynosi 483 m.

Po spacerze po moście jedziemy do Magdeburga. gdzie zwiedziliśmy gotycką katedrę św. Katarzyny i św. Maurycego wybudowaną w latach 1209-1509 (wewnątrz jest szereg rzeźb o charakterze religijnym), Romańską kolegiatę św. Marii, część zabudowań klasztornych. Zobaczyliśmy zabytkową pocztę oraz nowy budynek „Zielona Cytadela” zbudowany w latach 2004-2005. To budynek mieszkalny, zaprojektowany przez Austriaka Friedensreicha Hundertwassera (1928-2000) i wbrew nazwie budynek ma kolor różowy. Jest tam 55 mieszkań, hotel, sklepy, kawiarnie. Dalej idziemy do Ratusza i pomnika „Jeździec magdeburski”, to jedna z pierwszych wolnostojących rzeźb pomnikowych. Powstała ok. 1245-1250 roku, oryginał znajduje się w muzeum Kulturhistorisches w Magdeburgu.

Godzinna przerwa na posiłek, kawę i wracamy do Gorzowa.

W Rajdzie uczestniczyło 23 członków Oddziału PTTK ,,Stilon”.

Organizatorem rajdu byłem ja, autor relacji z Rajdu, Aleksander Grabowski.

Zdjęcia: Aleksander Grabowski i Jacek Mickowski.

___________________________________________________________________________________________________________

Informacja z Rajdu górskiego Beskid Żywiecki – Zwardoń
22–29 czerwca 2025 r.

Niedziela (22.06.2025 r.) Grupa autobusowa – 39 osób udała się w Beskid Żywiecki do Zwardonia na Rajd górski. Beskid Żywiecki jest rozległym pasmem górskim, który geograficznie leży w woj. śląskim. Piękne krajobrazy i rozległe hale, ciekawy folklor ludowy tworzą Górale. Zakwaterowani byliśmy w Gościńcu Halka, którym dowodzi kol. Kamil wraz z rodziną.

Poniedziałek. Przed wyjściem w góry odbyło się spotkanie turystyczne, podczas którego kol. Anna Czubieniak otrzymała legitymację i odznakę PTTK z rąk nestora PTTK w naszym Oddziale kol. Andrzeja Banasia w asyście kol. Izabeli Jasiukiewicz. Kol. Bożena Jarych po zweryfikowaniu osiągnięć książeczki GOT otrzymała małą brązową Górską Odznakę Turystyczną. Były podziękowania i wzruszenia osób wyróżnionych. Z Rycerki Górnej – Koloni z przewodnikiem Robertem – tatą Kamila, udaliśmy się do Schroniska PTTK na Przegibku szlakiem zielonym. Przed schroniskiem było wejście na Będoszkę Wielką (1144 m n.p.m.) gdzie stoi Krzyż Milenijny. Z hali było widać pasmo górskie Mała Fatra na Słowacji i pobliskie szczyty Beskidu Żywieckiego: Wielka Racza i Wielka Rycerzowa. Powrót nieznakowanym szlakiem do Koloni, z odcinkami o różnym stopniu trudności.

Wtorek. Ze Zwardonia udaliśmy się czerwonym szlakiem na Rachowiec (954 m n.p.m.) Na Rachowcu znajduje się dość długi (1200 m) orczykowy wyciąg narciarski, a pod szczytem platforma widokowa, z której rozciągały się rozległe wspaniałe krajobrazy Beskidu Żywieckiego. Ze szczytu zeszliśmy za kolorem czerwonym do Soli – Tężni Solankowej, w której był odpoczynek i relaks. W tężni solankowej wdychaliśmy solny aerozol, który pomaga regulować pracę układu oddechowego i działa relaksacyjnie. Po dłuższym odpoczynku przyjemnym spacerem przeszliśmy do stacji PKP - Sól i dalej komunikacją zastępczą PKP – Bus-ekspres przejechaliśmy do Zwardonia.

Środa. Dzień krajoznawczy - w drodze do Żywca zwiedziliśmy Fort „Wędrowiec” w Węgierskiej Górce. Fort ten pełnił funkcję schronu dowodzenia podczas kampanii wrześniowej w 1939 r. Fortyfikacje obronne zostały zdobyte 3 września po ciężkich, bohaterskich walkach z 7 Bawarską Dywizją Piechoty. Za te wydarzenia Węgierska Górka otrzymała nazwę „Westerplatte Południa”. Następnie udaliśmy się do Żywca i oczywiście do Muzeum Browaru Żywiec, który robi wrażenie. Muzeum zostało otwarte 2006 roku w którym pokazane są eksponaty związane z piwowarstwem i historią Browaru w Żywcu. Po zwiedzaniu odbyła się degustacja piwa w specjalnie do tego przeznaczonej sali. W Żywcu zwiedziliśmy również Muzeum Miejskie. Placówka mieści się w Starym Zamku. W Muzeum znajduje Dział Historii i Sztuki, w kolekcji stroje mieszczańskie żywieckie, malarstwo cechowe, cenne przykłady sztuki gotyckiej i zabytkowych mebli; Dział Etnografii, pokazana kultura i tradycja górali żywieckich; Dział Przyrody, obejmujący florę i faunę beskidzką. Jest to bardzo atrakcyjna placówka muzealna.

Czwartek. Żabnica Skałka była wyjściem czarnym szlakiem na Halę Boraczą do Schroniska PTTK. W schronisku widnieje napis, które zapisał w 1958 roku ks. Karol Wojtyła w pamiętniku Marii Kiwierskiej „W górach chodź zawsze tak, aby nie gubić znaków – Wujek „Były również słynne pyszne jagodzianki. Z hali mieliśmy wspaniałą panoramę Beskidu Żywieckiego. Schodząc niebieskim szlakiem do Małej Żabnicy spotkaliśmy Juhasa, który wypasał owce i kozy. Jak zwykle w stadzie była czarna owca. W godzinach wieczornych odbyła się z inicjatywy naszej koleżanki Pauliny biesiada góralska z kapelą „Ochodzita”, która prezentowała muzykę górali żywieckich i śląskich na tradycyjnym instrumentarium skrzypcowo-basowym 3 strunowym. Oczywiście jak muzyka, to były też śpiewy i tańce, które nie miały końca.

Piątek. Przełęcz Glinka gdzie jest przejście graniczne ze Słowacją, była miejscem wyjścia niebieskim szlakiem wytyczonym przez Słowaków do Bacówki PTTK na Krawcowym Wierchu (1038 m n.p.m.). Na Krawcowym Wierchu w pobliżu Bacówki PTTK znajduje się XV stacja Drogi Krzyżowej – Zmartwychwstanie, będąca wotum wdzięczności za pontyfikat Jana Pawła II. Jest to ostatnia stacja przy żółtym szlaku prowadzącym na Krawców Wierch z Glinki. Przejście tym szlakiem było miejscami dość strome z kamieniami. Wieczorem było spotkanie, połączone z Quizem turystycznym. Uczestnicy rajdu wykazali się dużą wiedzą o Beskidzie Żywieckim. Rozdano nagrody książkowe ufundowane przez sponsorów. W dalszej części były śpiewy, i dobra zabawa.

Sobota. Za czarnym szlakiem z Złatna Huta przeszliśmy do Schroniska PTTK na Hali Rysianka. Był to pierwszy dzień wakacji, przy schronisku panował ożywiony ruch. Lato w górach w paśmie górskim, które leży w łańcuchu Karpat o krajobrazie gór średnich po etnograficznych krainach: Żywiecczyzny, Orawy i Kisuc. Po drodze żółtym szlakiem do Złatna Huta, szliśmy do Schroniska na Hali Lipowskiej. W schronisku było gwarno od przebywających turystów. Dalsze przejście zboczem Lipowskiego Wierchu było miejscami kamieniste i strome. Ostatni odcinek czarnego szlaku do Złatnej Huty kończył nasze przejścia piesze po górach Beskidu Żywieckiego.

Niedziela (29.06.2025 r.). Po przerwie śniadaniowej odbyły się podziękowania dwustronne. Wspólne pamiątkowe zdjęcia z gospodarzami i pożegnania były końcowym programem naszego pobytu w Zwardoniu.

Przejazd powrotny przebiegał bezpiecznie i sprawnie.

Podczas trwania Rajdu górskiego w Zwardoniu zdobyliśmy GOT 64 pkt. do odznaki Jubileuszowej - należy uzyskać jeszcze 26 pkt.

Przytoczę słowa Jana Pawła II.

„Góry pozwalają doświadczyć trudu wspinaczki, strome podejścia kształtują charakter, a kontakt z przyrodą daje pogodę ducha”.

Dziękuję wszystkim uczestnikom Rajdu górskiego za wspaniałą atmosferę i szacunek.

Julo.

___________________________________________________________________________________________________________

SZÓSTY SPACER Z CYKLU "PARKI MIEJSKIE"
- PARK IM. HENRYKA SIEMIRADZKIEGO i PARK ZACISZE

18 czerwca 2025 r. grupa 13 członków i sympatyków Oddziału PTTK „Stilon” uczestniczyła w spacerze po dwóch parkach z projektu Parki Miejskie realizowanego przez Aleksandra Grabowskiego. Był to już szósty spacer i tym razem objął Park im Henryka Siemiradzkiego i Park Zacisze.

Do pierwszego z nich weszliśmy jednym z czterech wejść od ul. Franciszka Walczaka. Usłyszeliśmy historię tej ulicy i nadanie jej imienia patrona, potem historię powstania parku, nazwanego w Landsbergu Parkiem Quilitza, a w Gorzowie Parkiem im. Henryka Siemiradzkiego i ciekawą opowieść o tych dwóch panach. Park powstawał w latach 1892-1912 z inicjatywy Towarzystwa Upiększania Miasta, powstałego w 1844 r. Objął obszar ok. 12 ha. W parku jest kilka interesujących obiektów i usłyszeliśmy kolejno o: wieży ciśnień z 1896 r. i przepompowni wody, dwóch zbiornikach zakopanych pod wieżą, dwóch parabolicznych reflektorach na Polanie Słonecznej, znajdującym się tam krzyżu, ustawionym w miejscu symbolicznego „białego krzyża” z 1981 r. Z Polaną Słoneczną sąsiadują „Schody Donikąd”. Zniszczone, zarośnięte chaszczami, zamknięte dla ruchu stoją tak sobie już 53 lata. Zbudowała je gorzowska „Przemysłówka” w 1972 r. Na przeszklone pawilony i kawiarnie na szczycie wzgórza zabrakło pieniędzy i możliwości. Takich schodów nie ma żadne miasto. Powstały o nich utwory śpiewane przez Piotra Rubika i Krystynę Prońko. Usłyszeliśmy je w recytacji Marii Karbowskiej. Zaciekawiła nas tablica z napisem „Bezgraniczny trójdźwięk – natury, kultury i edukacji w Trebnitz, Witnicy i Gorzowie Wielkopolskim”. Widnieje na niej cel projektu jakim jest rewitalizacja stodoły w Trebnitz, rewitalizacja Domu Kultury w Witnicy i rewitalizacja Parku im. Henryka Siemiradzkiego.

Z Polany Słonecznej przeszliśmy na platformę widokową, potem na plac wyłożony kostką brukową, tworzącą wzór słoi drzewnych, zakończony murkiem oporowym z pięknym muralem. Mural namalowała firma LOCAL WALLS w 2020 r. inspirując się rzeźbami Gustawa Seitza. Mamy go w naszym albumie „ Gorzowskie murale”, w rozdziale Murale poza trasami. Maria Karbowska opowiedziała nam pokrótce życiorys rzeźbiarza i poleciła odwiedzenie Centrum Gustawa Seitza z jego rzeźbami w Trebnitz.

W dalszej części spaceru zobaczyliśmy: Amfiteatr, zupełnie zmieniony po 2010 roku, z zachowaną płaskorzeźbą „Raj” Zofii Bilińskiej, kamień z tablicą upamiętniającą Rzeź Wołyńską oraz usłyszeliśmy historię zmienności miejsca, w którym umieszczony jest kamień.

Znakowaną ścieżką przeszliśmy na Kozaczą Górę, gdzie zaczyna się Park Zacisze. Kozacza Góra nazwę swą zawdzięcza pobytowi wojsk kozackich w Landsbergu w lipcu 1758 r. przed bitwą z wojskami pruskimi pod Sarbinowem 25 sierpnia 1758 r. Po odejściu wojska miasto dochodziło do siebie przez 10 lat, taka to była wizyta. Na Kozaczej Górze jest piękny pawilon widokowy ufundowany przez Emila Benjamina w 1909 roku. Zachwyca swoimi sześcioma kolumnami i kopulastym dachem. Warto zaglądać do tej „świątyni dumania” i podziwiać rozległy widok miasta.

Park Zacisze założono w 1906 r. na powierzchni ok. 6 ha. Ma charakter leśny z licznymi rodzajami drzew. Przez park prowadzi brukowana ulica, którą kiedyś jechały kondukty żałobne na cmentarz ewangelicki, obecnie Park Kopernika. Po lewej stronie ulicy, wykorzystując częściowo ukształtowanie terenu, wybudowano w 2023 r. rowerowy raj wśród drzew „Dirt Park”, czyli tor rowerowy do ekstremalnej jazdy. Tuż obok minęliśmy kamienie narzutowe, taki swoisty, gorzowski stone henge. Na jednym z nich jest „ość” Justyny Budzyn zatytułowana Lekkość. Park opuściliśmy przy ul. Witolda Andrzejewskiego, bynajmniej nie z lekkością, bo zróżnicowany pod względem wysokości teren dał się nam we znaki. Na pocieszenie dodam, że w obu parkach ustawione są tablice informacyjne i kierunkowskazy więc zgubienie się jest praktycznie niemożliwe.

Na zakończenie spaceru Maria Karbowska podziękowała uczestnikom za dzielne pokonanie trasy, a sama otrzymała podziękowanie wraz z upominkiem od prezesa Zarządu Oddziału PTTK „Stilon” Aleksandra Grabowskiego. 

Z ramienia Zarządu Oddziału trasę po obu parkach przygotowała i po nich oprowadzała Maria Karbowska

GALERIA ZDJĘĆ

Tekst – Maria Karbowska
Zdjęcia – Aleksander Grabowski

__________________________________________________________________________________________________________